این روزا گاهی فکر می کنم که نیستم ، شاید از اول هم نبودم
.
نکنه که نباشم !
دارم به این نتیجه می رسم که واقعا تو شنا بلدی .
به این نتیجه هم رسیدم که من شنا بلد نیستم .
اصلا دوست ندارم که یاد بگیرم ، از تمرین شنا هم متنفرم .
شاید هیچ وقت شنا نکنم .
تو چه حسی داری وقتی داری ا ز شنا کردن لذت میبری و یکی
جلوی چشمت دست و پا می زنه .
نکنه واقعا دارم دست و پا میزنم !؟!
اگه دوستایی نمی بودن که اس ام اسی
چیزی بدن
یا مهدی نمی بود که ازم بپرسه : کارگاه چه خبر ، چارچوبا رو
نصب کردی ، لوله کش گرفتی ( اوه ! لوله کش رو یادم رفت )
یا یه عده مفت خور ، که دنبال یکی میگردن که کارشونو راه
بندازه و اسمشو میزارن رفاقت
یا پدر و مادری که که به چشم روبات به آدم نگاه می کنن شایدم
مجسمه . . .
مطمئن میشدم که نیستم
باز خوبه که هستم !
« اما تنهایی تو را روزی به ستوه آورد . روزی غرورت پشت خم
کند و دلیریت دندان بر هم ساید . روزی فریاد کنی که « من تنهایم » .
روزی دیگر بلندی
خویش را نبینی و پستی خویش را فرا چشم بینی . روزی بلندپایگی ات شبح وار تو را به
هراس افکند . روزی فریاد کنی که « همه چیز دروغ است ! » .
هستند احساس هایی
که در پی کشتن گوشه نشین اند و اگر کامروا نشوند خود باید کشته شوند! اما ، دست به
جنایت توانی زد ؟ »- نیچه -
