که ز انفاس خوشش بوی کسی می‌آید

از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش

                          زده‌ام فالی و فریادرسی می‌آید

زآتش وادی ایمن نه منم خرم و بس

                          موسی آنجا به امید قبسی می‌آید

هیچ کس نیست که درکوی تواش کاری نیست

                         هرکس آنجا به طریق هوسی می‌آید

کس ندانست که منزلگه معشوق کجاست

                         این قدر هست که بانگ جرسی می‌آید

جرعه‌ای ده که به میخانهٔ ارباب کرم

                         هر حریفی ز پی ملتمسی می‌آید

دوست را گر سر پرسیدن بیمار غم است

                         گو بران خوش که هنوزش نفسی می‌آید

خبر بلبل این باغ بپرسید که من

                         ناله‌ای می‌شنوم کز قفسی می‌آید

یار دارد سر صید دل حافظ یاران

                         شاهبازی به شکار مگسی می‌آید

کلی حال کردم ! خصوصا با اون لهجه شیرازی که درست هم نمیتونست بخونه . خیلی چسبید

فکر کردم الان پولشو میگیره و میره . اما همونجا نشست و خیلی ناشیانه از فالی که برام گرفته بود تعریف می کرد :

- به به چه فالی برات اومد

گفت : عشقی داری ؟

مثل آدم برفی گفتم نه

گفت : دوست دختر چی ؟ نداری !

گفتم نه

گفت : زن داری ؟

بازم گفتم نه

کاملا چرخید و به من نگاه کرد _ از اون نگاه ها .

با یه حالت خاصی گفت : نه عشقی ! نه دوست دختر ! نه !!!

من که نفهمیدم که اون حالتش تعجب بود یا چیز دیگه ای . اما واسه  دلداری خودم بهتره خیال کنم تعجب بوده

بهش گفتم نه خب !

گفت : پس چطور حال میکنی ؟ چطور خوشی ؟

یه جوری که انگار چه کارای مهمی میکنم گفتم کتاب میخونم  . حال میکنم

گفت : همین؟! کتاب میخونی

          له شدم

با لهجه ی شیرازی گفت : برو دوست دختر بگیر ! «برو حال کن» !

گفت : دوست دختر بگیر «حال کن» ، کتاب هم بخون

گفت : دختر شیطونه

گفت : یعنی هیچوقت عشقی نداشتی؟